از بيم و اميد عشق ، رنجورم

ارامش جاودانه مي خواهم

بر حسرت دل دگر نيفزايم

اسايش بيكرانه ميخواهم

پا بر سر دل نهاده ، مي گويم :

(( بگذشتن از ان ستيزه جو خوش تر

يك بوسه زجام زهر بگرفتن

از بوسه ي اتشين او خوش تر ))

پنداشت اگر شبي به سرمستي

در بستر عشق او سحر كردم

شبهاي دگر كه رفته زعمرم

در دامن ديگران به سر كردم

ديگر نكنم ز روي ناداني

قرباني عشق او ، غرورم را

شايد كه چو بگذرم از او يابم

ان گمشده شادي و سرورم را

انكس كه مرا نشاط و مستي داد

انكس كه مرا اميد و شادي بود

هر جا كه نشست بي تامل گفت :

او يك زن ساده لوح عادي بود !

مي سوزم از اين دورويي و نيرنگ

يكرنگي كودكانه ميخواهم

اي مرگ از ان لبان خاموشت

يك بوسه ي جاودانه مي خواهم !

                                                                     فروغ فرخزاد